Karl Jais: „’s Schöimeloufe z’ Imscht“
| Iatz kimmt er wieder hea, der Tåg Hån lång mi drau schu g’fröbt, |
||
| Wou in der Huamat doube ålls Springt, zwåzlt, schreit und löbt. |
Sei d’Stråße ålle gsteckt voll Leit. Ou Fremde vu weit hea. |
|
| Då fürchte se kua Wetter it, Kua Glatsch und ou kuan Schnea. |
Sie wölle d’Fåsnåcht schauge gia. So weit de’n umchekimmscht, |
|
| muascht såge, daß se niene ischt, So schian wia bei ins z’ Imscht. |
